Cefalotus bukłakowaty - hodowla w domu

Hodowla cefalotusa bukłakowatego wymaga zapewnienia roślinie odpowiednio dużej ilości światła i ciepła oraz stale wilgotnego i przepuszczalnego podłoża.

Cefalotus bukłakowaty to roślina pochodząca z południowo-zachodnich regionów Australii. Posiada ona dwa rodzaje liści. Część z nich ma zdolność przeprowadzania fotosyntezy, zaś druga część przystosowana jest do chwytania owadów. Kielichy (kształtem przypominające bukłaki na wodę) na zewnątrz posiadają włoski, ułatwiające owadom wspinanie się i dostanie do środka pułapki, natomiast wewnątrz pokryte są śliskim woskiem, uniemożliwiającym wydostanie się. Do trawienia roślina wykorzystuje bakterie i enzymy, znajdujące się w wypełniającej dzbanki wodzie.

Hodowla cefalotusa

Roślina ta, podobnie jak większość owadożernych, potrzebuje dużej ilości światła słonecznego. Musi ona mieć dostęp do niego przez co najmniej 4 godziny dziennie, zaś jeśli w hodowli wykorzystywane jest wyłącznie sztuczne oświetlenie, musi być ono włączone przez około 12 godzin. Rośliny ustawione w półcieniu są zwykle bardziej zielone i większe, wytwarzają jednak dużą ilość liści przystosowanych do fotosyntezy i niewiele owadożernych kielichów. Temperatura optymalna dla tej rośliny to około 30 stopni Celsjusza w okresie letnim i około 10 stopni w czasie zimy. W lecie należy zapewnić roślinie niższe temperatury w ciągu nocy (około 20 stopni Celsjusza), w przeciwnym razie może zostać ona osłabiona. Raz w roku trzeba także umożliwić cefalotusowi przejście w sześciotygodniowy okres spoczynku. Należy go wówczas umieścić w pomieszczeniu dobrze nasłonecznionym, lecz chłodnym (w temperaturze około 5-10 stopni Celsjusza) oraz ograniczyć podlewanie (podłoże powinno być w tym czasie jedynie lekko wilgotne).

Podlewanie rośliny

Cefalotus bukłakowaty to roślina, która dla prawidłowego rozwoju potrzebuje stale wilgotnego podłoża. Najkorzystniejsze jest dla niego ustawienie doniczki w podstawce, do której należy systematycznie dolewać wody (gdy tylko poprzednia zostanie przez roślinę wchłonięta). Należy jednak pamiętać o tym, że korzenie nie mogą być mokre, gdyż grozi to ich zgniciem. Doniczka, w której hodujemy roślinę, powinna być dość wysoka. Dzięki temu można zapewnić odpowiednią wilgotność podłoża (które musi być także dość przepuszczalne, złożone na przykład z torfu i perlitu), a jednocześnie zabezpieczyć cefalotusa przed przelaniem. Wilgotność powietrza powinna być na dość wysokim poziomie i osiągać od 50 do 70%. Ponieważ roślina jest dość podatna na choroby grzybowe, pomieszczenie w którym rośnie musi być często wietrzone, aby uniknąć ryzyka pojawienia się pleśni.