Choroba zezowa u dzieci - co należy wiedzieć

Choroba zezowa ma wiele odmian. Istotne jest, aby wcześnie ją wykryć, dlatego że zwiększa to szanse na wylecznie dziecka.

Choroba zezowa u dzieci polega nie nierównoległym ustawianiu się oczu, przy czym stan ten nie musi trwać w sposób ciągły. Aż 5% dzieci cierpi na chorobę zezową, niestety u wielu zostaje ona zdiagnozowana zbyt późno (wrodzone zespoły zaburzeń narządu ruchu gałki ocznej).

Odmiany choroby zezowej
Wyróżnia się kilka odmian choroby zezowej. Często stwierdza się u dziecka tak zwany zez pozorny, który wynika z ukształtowania twarzy (zbyt mały nos, za szeroko/wąsko ustawione oczy) i z wiekiem dziecko z niego wyrasta. Osoba dorosła patrząc na dziecko odnosi wrażenie, że ono zezuje, natomiast na zrobionym frontalnie zdjęciu (najlepiej z użyciem lampy błyskowej) zeza się nie zauważa. Drugą, najczęściej występującą, odmianą choroby zezowej jest zez jawny towarzyszący. Wśród jego pododmian wymienia się zez zbieżny (oko odchyla się w stronę nosa), zez rozbieżny (gdy oko odchyla się w stronę ucha), hipertropię (oko zezuje ku górze), hipotropię (oko ucieka na dół) oraz zezy skośne. Rzadziej występującymi odmianami choroby zezowej są zez porażenny oraz wrodzone zespoły zaburzeń narządu ruchu gałki ocznej. Istnieje również choroba zezowa zwana zezem ukrytym. W uproszczeniu polega ona na tym, że zezujące oko można dostrzec tylko w chwili, gdy dziecku nie jest w danej chwili potrzebne widzenie obuoczne, na przykład gdy przesłania zdrowe oko dłonią. Wtedy odsłonięte oko może zezować.
Skutki wywoływane przez chorobę zezową
Wykrycie zeza we wczesnym wieku (przed ukończeniem przez dziecko 3 lat) jest bardzo ważne, ponieważ późne podjęcie leczenia nie daje szans całkowitego zneutralizowania choroby. W wyniku zeza dziecko z czasem traci zdolność naturalną dla układu wzrokowego - umiejętność obuocznego widzenia, czyli widzenia trójwymiarowego. Wynika to z tego, że przez pewien czas mózg dostaje sygnały z obojga oczu, jednak obrazy te nie nakładają się na siebie jak dzieje się w przypadku osoby zdrowej. Sprzeczne dane uniemożliwiają prawidłowe widzenie, więc mózg podejmuje działanie, które ma na celu zahamować przesyłanie obrazu z oka chorego. Wskutek tego odpowiedzialność za widzenie przejmuje tylko jedno oko. W momencie zakrycia dziecku oka, które nie zezuje, będzie ono miało problem z widzeniem, poruszaniem się, utrzymaniem równowagi. W wielu przypadkach oko cierpiące na chorobę zezową w takiej sytuacji po kilku dniach jest w stanie podjąć pracę, natomiast często zależy to od tego w jak wczesnym stadium zostanie ona zdiagnozowana.