Czechosłowacki wilczak - charakterystyka i hodowla

Wyjątkowe arybuty fizyczne, a także intelektualne, jakimi odznacza się czechosłowacki wilczak, bliski kuzyn owczarka, wymagają specyficznych warunków hodowli.

Czechosłowacki wilczak to rasa, należąca do grupy pasterskiej, powstała w połowie dwudziestego wieku, wskutek genetycznego skrzyżowania psa z wilkiem. Pierwsze wilczaki przyszły na świat w 1958 roku. Chociaż ich potomkowie od roku 1983 nie rodzą się już z ojców – wilków, ani matek - wilczyc, nadal posiadają wiele cech, typowych dla dzikich gatunków. Wśród nich można wymienić bardziej niż u innych psów wyostrzony węch oraz zmysł orientacji, a także większą siłę, wytrzymałość i zwinność. W Polsce hodowlę czechosłowackich wliczaków rozpoczęto w latach siedemdziesiątych. Obecnie jest ich w naszym kraju około dwustu pięćdziesięciu.

 

 

  • Charakterystyka. 

Na pierwszy rzut oka rzeczywiście nietrudno czechosłowackiego wilczaka pomylić z wilkiem. O podobieństwie decydują miedzy innym: zgrabna sylwetka, kształt czaszki, ozdobionej parą spiczastych uszu, charakterystycznie wydłużony pysk, zręczne, pełne gracji ruchy i wreszcie wymiary. Wysokość dochodzi do sześćdziesięciu kilku centymetrów, zaś waga waha się w granicach między trzydzieści a czterdzieści kilogramów, przy czym warto zaznaczyć, że samce są nieco potężniej zbudowane i cięższe od samic. Gęsta sierść posiada kolor szary, z domieszką bieli i czerni. Spotyka się też osobniki ubarwione niemal identycznie jak wilki – na szaro-brunatno, z niewielkim udziałem odcieni żółtawych i rudych.
Jeśli chodzi o osobowość czechosłowackiego wilczaka, to i pod tym względem jest on w znacznym stopniu nieodrodnym potomkiem swojego dzikiego protoplasty. Charakteryzuje się sporym poczuciem niezależności, co sprawia, że jego opiekunowi trudno uzyskać nad nim kontrolę. Ma własne zdanie i własny rozum, a jego poziom inteligencji jest ponoć znacznie wyższy, niż u przeciętnego psa. Mimo to, daje się u niego zaobserwować typowo psie cechy. Wilczak szczerze przywiązuje się do człowieka, jest uczuciowy, towarzyski, wierny. Doskonale sprawdza się w roli stróża i obrońcy.

 

 

  • Wskazówki dla hodowców.

Hodowla czechosłowackiego wilczaka nie jest kłopotliwa, ani zbyt kosztowna. Oczywiście pies o takich rozmiarach powinien otrzymywać wystarczającą ilość pożywienia odpowiedniej jakości. Nie można też zapomnieć o tym, aby miał stale dostęp do świeżej wody, zwłaszcza latem.
Wilczak wykazuje znaczną tolerancję na wahania temperatury. Dobrze znosi mróz, nieco gorzej zaś upał, ze względu na obfite futro, którego wprawdzie w porze letniej częściowo się pozbywa, podobnie jak większość ssaków. Właściwie przez cały rok, nawet zimą, może mieszkać w budzie, ale nie uwiązany na łańcuchu. Jego niezależna natura nie znosi tego rodzaju ograniczeń. Ogrodzone, przestronne podwórze, to dla niego znacznie lepszy środek zabezpieczający.
W kwestii higieny szczególną uwagę należy zwrócić na miejsca u wilczaka najwrażliwsze, czyli na okolice uszu i nosa. Na koniec warto nadmienić o niezbędnej dawce codziennego ruchu. Kilka godzin intensywnego wysiłku pozwoli czworonogowi zachować sprawność.