Dziecko dwujęzyczne: czym różni się od rówieśników

Wychowanie dziecka dwujęzycznego powinno być świadomym wyborem rodziców, ich konsekwentną, codzienną pracą, dzięki której pociecha będzie biegle posługiwać się dwoma językami.

Dzieci dwujęzyczne posiadają zdolność mówienia biegle w dwóch językach. Dzieje się tak w przypadku gdy rodzice pochodzą z różnych krajów lub język domowy różni się od języka otoczenia. Czasem sytuacja jest bardziej skomplikowana – dwujęzyczna para mieszka w kraju, w którym mówi się w trzecim języku. Wtedy dziecko może opanować sztukę posługiwania się biegle trzema językami. Wraz z narodzinami dziecka pojawia się pytanie, w jakim języku powinno przebiegać jego wychowanie. Choć wychowanie dwujęzyczne stanowi wyzwanie dla rodziców prezent jaki dają swojemu dziecku jest nieoceniony.

Dziecko dwujęzyczne – cechy charakteru

Mitem jest stwierdzenie, że mówienie do dziecka w innym języku niż język otoczenia lub partnera jest szkodliwe. Nawet bardzo małe dzieci są w stanie poradzić sobie z tym zadaniem. Badania wykazały, że dzieci dwujęzyczne rozwijają się szybciej od rówieśników. Czasami zdarza sie, że małe dziecko łączy w wypowiedzi słowa pochodzące z różnych języków. Jednak mimo początkowych problemów, maluch szybko nadrobi zaległości i będzie rozwijać się lingwistycznie w takim tempie jak jego jednojęzyczni rówieśnicy. Równocześnie będzie przyswajał podwójną porcję wiedzy. Dlatego mózg u dzieci dwujęzycznych szybciej zapamiętuje nowe informacje. Dwujęzyczne osoby są bardziej kreatywne, mają lepszą pamięć oraz większą zdolność koncentracji. Ponadto dziecko dwujęzyczne będzie szybciej uczyło się kolejnych języków. Wielojęzyczny człowiek jest bardziej elastyczny, otwarty i tolerancyjny, co pomaga lepiej dostosować się do wymagań współczesnych rynków pracy. Posiadając umiejętność płynnego porozumiewania się w dwóch językach dziecko w przyszłości będzie mogło znaleźć zatrudnienie w rożnych krajach.

Rola rodziców

Rodzice powinni podjąć świadomą decyzję wychowania dziecka dwujęzycznego, co nie jest prostym zadaniem. W momencie, gdy partnerzy mówią innymi językami obowiązuje reguła OPOL (z języka angielskiego) – jedna osoba - jeden język. Należy przemawiać do dziecka jedynie w naszym języku ojczystym i konsekwentnie poprawiać je, gdy pociecha zwracać sie będzie do nas w innym języku. Dzieci bardzo szybko same stworzą podział (już koło 2 roku życia maluch potrafi rozróżnić słowa języka taty i mamy). Rodzice powinni być konsekwentni i cierpliwi. Należy wspierać dziecko i stymulować równomierny rozwój obu języków. W przypadku trzech języków – taty, mamy i otoczenia zasada powinna zostać taka sama. Rodzice powinni porozumiewać się z dzieckiem za pomocą swojego języka. Dziecko natomiast samodzielnie nauczy się języka otoczenia w przedszkolu. Nie należy "uczyć" dziecka języka otoczenia - nie będąc native speakerem utrudnimy mu zadanie. Dodatkowo, brak znajomości języka i kultury kraju, z którego pochodzą rodzice pozbawia dziecko korzeni, tożsamości, które są szczególnie ważne podczas pobytu za granicą. Zdarza się, że jeden z języków staje się dominujący. Jest to najczęściej język, w którym pociecha komunikuje się z rówieśnikami. Wtedy rodzice powinni aktywnie wspierać naukę drugiego języka poprzez gry, zabawy, czytanie bajek, oglądanie filmów. Warto też zadbać o spotkania w grupie rówieśników mówiących tym samym językiem – na przykład zapisać dziecko do popołudniowej szkoły językowej, gdzie nauczy się poprawnie pisać i czytać. Edukację w takiej szkole pociecha powinna zacząć równolegle z nauką w szkole powszechnej. Rodzina dziecka dwujęzycznego powinna zapewnić mu kontakt z żywym językiem - organizować wycieczki do kraju, z którego pochodzą rodzice, zapraszać krewnych w odwiedziny.