Enkiant dzwonkowaty - roślina wrzosowisk

Enkiant dzwonkowaty wspaniale prezentuje się w ogródkach i na wrzosowiskach. Roślinie należy zapewnić kwaśną glebę oraz dość obfite podlewanie.

Enkiant dzwonkowaty to wieloletni krzew z rodziny wrzosowatych. Roślina pochodzi z Azji Wschodniej, gdzie występuje między innymi w Japonii i w Himalajach. W Polsce i innych krajach europejskich jest jeszcze dość rzadko spotykany, lecz obecnie zaczyna powoli zdobywać coraz większą popularność. Jego największe zalety to odporność na niskie temperatury oraz piękny wygląd.

 

 

  • Wygląd i występowanie krzewu

Enkiant dzwonkowaty uważany jest za jedną z najpiękniejszych roślin, jaką można spotkać na azjatyckich wrzosowiskach. Jego nazwa pochodzi od kształtu kwiatów, pojawiających się obficie na pędach późną wiosną. Mają one kształt dzwonków (obecnie dostępne są odmiany o różnych kolorach) i zebrane są w gęste grona, zwisające na końcu gałązek. Roślina kwitnie pierwszy raz po dwóch latach uprawy. Jej smukłe, nieduże liście są w ciągu wiosny i lata ciemnozielone, na jesieni pięknie przebarwiają się na kolor złoto-pomarańczowy lub ognistoczerwony, w zimie natomiast są zrzucane. Krzew rośnie dość wolno i po około dziesięciu latach osiąga wysokość do dwóch i pół metra. Ze względu na to, że roślina jest dość smukła, idealnie nadaje się do małych ogrodów lub jako ozdoba tarasu. Dobrze wygląda w towarzystwie roślin takich jak azalie, rododendrony, kalmie, znakomicie prezentuje się na przydomowych wrzosowiskach.

 

  • Uprawa krzewu

Podobnie jak wszystkie rośliny z rodziny wrzosowatych, enkiant dzwonkowaty wymaga kwaśnej, dość żyznej gleby. Powinna być ona często podlewana, gdyż krzew ten nie lubi przesuszania. Podłoże rośliny nie może być jednak zbyt mokre, gdyż delikatne i płytkie korzenie mogą łatwo zgnić. Może być sadzona na stanowiskach bardzo słonecznych, jak też bardziej zacienionych. Jeśli otrzymuje więcej światła rośnie bardziej rozłożysta i intensywniej przebarwia się na jesień. Roślina nie powinna być narażona na działanie wiatrów. Pędy należy przycinać po przekwitnięciu rośliny, wtedy można zachować zwartość jej pokroju. Ze względu na to, że enkiant ma bardzo delikatny system korzeniowy, najlepiej nie sadzić w jego pobliżu innych krzewów czy kwiatów, które wymagają na przykład okopywania czy przesadzania. Aby zapobiec rozwojowi chwastów dookoła rośliny dobrze jest wymieszać otaczającą ją glebę z korą. Wiosną należy zasilać podłoże nawozem do różaneczników. Trzeba także pamiętać, że dla ochrony przed silnymi mrozami młode rośliny wymagają przykrycia na zimę.