Hipochondria - co należy wiedzieć

Hipochondria jest zaburzeniem nerwicowym, w którym chory jest bezzasadnie przekonany o występowaniu u siebie poważnej choroby. Objawia się ona bólami psychosomatycznymi, a jej leczenie opiera się głównie na psychoterapii.

Hipochondria jest zaburzeniem nerwicowym, w którym panuje silne przeświadczenie chorego o występowaniu poważnej choroby somatycznej, często nawet kilku. W związku z silnym lękiem o swoje zdrowie, w codzienność hipochondryka wpisane są wielokrotne wizyty u lekarza, często zupełnie niepotrzebne.

 

  • Hipochondria – jak ją rozpoznać
    Osoba cierpiąca na hipochondrię odczuwa silny, nieuzasadniony lęk o swoje zdrowie. Zwykle nadmiernie koncentruje się na swoim ciele i błędnie interpretuje przejściowe, i drobne dolegliwości, jako objaw poważnej choroby. Hipochondryk często skarży się na bóle somatyczne, umiejscowione w różnych częściach ciała, których jednak nie można wytłumaczyć występowaniem jakiejkolwiek choroby. Odczuwane przez chorego bóle są związane z błędnymi przekonaniami hipochondryka i negatywną postawą odnośnie swojego stanu zdrowia. Chory, poprzez nadmierny stres i napięcie spowodowane „czarnymi myślami”, nieświadomie przyczynia się do powstawania w jego ciele tak zwanych bólów nerwicowych.
  • Hipochondria jako zaburzenie nerwicowe
    Przyczyn hipochondrii często upatruje się w pragnieniu przez chorego zwrócenia na siebie uwagi oraz zaspokojenia takich potrzeb, jak: potrzeba miłości, opieki, uwagi i aprobaty. Hipochondria bywa także formą „ucieczki w chorobę”, czyli odwrócenia się od problemów i konfliktów świata zewnętrznego oraz skierowania całej swojej uwagi na dolegliwościach ciała. Może być ona także wyrazem potrzeby ukarania się przez chorego, co związane jest z odczuwaniem przez niego silnego poczucia winy. Hipochondria rzadko występuje jako osobne zaburzenie, często współwystępuje ona z innymi zaburzeniami nerwicowymi oraz depresją. Podłoże hipochondrii pozostaje zwykle w sferze nieświadomości, co oznacza, iż chory nie zdaje sobie sprawy z przyczyn odczuwanych przez niego dolegliwości. Dzieje się tak dlatego, iż ludzki umysł wypiera ze świadomości bolesne przeżycia, nierozwiązane problemy wewnętrzne i związane z nimi przykre emocje.
  • Leczenie hipochondrii
    Podstawą leczenia zaburzeń hipochondrycznych jest przyznanie się chorego przed samym sobą do psychicznego charakteru swoich dolegliwości. Wiąże się to z rozpoczęciem psychoterapii i zwróceniem się o pomoc do psychologa lub psychiatry. Spore sukcesy w leczeniu hipochondrii odnotowuje się w wyniku stosowania terapii poznawczo – behawioralnej. Nurt ten skupia się na zmianie destrukcyjnych zachowań, nawyków i przekonań chorego, które są podłożem występujących dolegliwości. Dobre wyniki zanotowano również w przypadku stosowania leków antydepresyjnych i terapii psychodynamicznej, która koncentruje się na pracy nad nierozwiązanymi konfliktami wewnętrznymi pacjenta.