Stosowanie homeopatii przy depresji jest jedną z alternatywnych form leczenia. Wyniki tej metody są różne, dlatego przy wyborze sposobu pomocy choremu należy uwzględnić zasady leczenia, na których opiera się homeopatia, a także objawy i nasilenie depresji u chorego.
Homeopatia opiera się na zasadzie "podobne leczymy podobnym", co oznacza indywidualne dobieranie leku do ujawnianych przez pacjenta objawów. Leki homeopatyczne zawierają bardzo małe ilości substancji, które w zdrowym ciele wywołują objawy identyczne do tych, które aktualnie występują u chorego. Tym samym leki te mobilizują organizm do wzmożonej walki z chorobą, poprzez wytwarzanie przeciwciał i ogólną mobilizację ustrojową. Leki homeopatyczne nie wchodzą w interakcję z innymi lekami i nie wywołują efektów ubocznych, a około 99% ich składu stanowi woda. Leki przygotowywane są na bazie naturalnych substancji występujących w przyrodzie, następnie rozcieńczane wiele razy, aż zawartość substancji jest bliska zeru. Główną zasadą w homeopatii przy depresji jest dobieranie leku nie tylko do rodzaju choroby ale także do indywidualnych cech pacjenta, takich jak jego budowa ciała, temperament, cechy osobowości.
W leczeniu depresji często stosowanym lekiem homeopatycznym jest L.72. Są to krople stosowane w przypadku występowania nadmiernego stresu, bezsenności, lęków, obniżonego nastroju i depresji. Mają one działanie uspokajające oraz antydepresyjne, natomiast badania dowiodły, iż wydłużają ilość przespanych w nocy godzin. Trudno jednak określić czy jest to efektem działania leku, czy może oddziałuje tu ludzkie przekonanie o skuteczności leku, a co za tym idzie powstanie u chorego postawy wspomagającej proces zdrowienia. W leczeniu depresji postawa chorego, jego chęć wyzdrowienia i wiara w możliwość wyzdrowienia mają ogromne znaczenie. Można zatem sprawdzić skuteczność homeopatii przy przejściowych stanach depresyjnych, charakteryzujących się często sezonowym obniżeniem nastroju, bezsennością, napięciem psychicznym oraz apatią.
Homeopatia przy depresji może być uzupełnieniem tradycyjnej psychoterapii oraz leczenia farmakologicznego, nie powinna jednak zastępować pozostałych form leczenia. W przypadku depresji klinicznej, której przyczyny mają podłoże w obniżonym poziomie hormonów odpowiedzialnych za dobre samopoczucie i aktywność, leki homeopatyczne nie przynoszą rezultatów. Natomiast odstawienie niezbędnych na pewnych etapach leczenia leków psychotropowych, może być niebezpieczne dla chorego i spowodować znaczne pogorszenie jego stanu. Również brak psychoterapii stanowi zagrożenie dla chorego, z powodu niewyleczonych problemów psychicznych, emocjonalnych oraz konfliktów wewnętrznych. W ostrych stanach depresyjnych, lekceważenie sprawdzonych sposobów leczenia może znacznie pogorszyć stan chorego. Z powodu braku wystarczających dowodów na skuteczność homeopatii przy depresji, powinna ona stanowić jedynie leczenie uzupełniające, stosowane w celu poprawy samopoczucia chorego i wykształcenia w nim postawy wiary, i nadziei w możliwość wyzdrowienia.