Jak grać na buzuki?

Gra na buzuki należy do stosunkowo łatwych, pochodzi z Azji Środkowej, popularna w Grecji i Irlandii, odbywa się za pomocą kostki lub piórka, wprawiając instrument w ruch tremolo.

Buzuki to instrument muzyczny, którego pochodzenie sięga Azji Środkowej, z grupy strunowych, szarpanych, zaliczany do rodziny mandolinowych, o najniższym stroju. Gra na buzuki należy do stosunkowo łatwych, gra się podobnie jak na gitarze. Ze względu na budowę zaliczany jest do chordofonów, w których wibratorem jest napięta struna. Wyróżnia się trzy podstawowe typy instrumentu: trichordo, które posiada trzy pary strun, tetrachordo z czterema parami strun i buzuki irlandzkie. Nazwa instrumentu pochodzi od słowa „ buzuk” i jest z tureckiego tłumaczona jako „zmiana.” W językach europejskich bardziej popularna jest grecka wersja nazwy - „bouzouki.” Posiada długi, wąski gryf oraz pudło rezonansowe, najczęściej w kształcie „łezki” (buzuki irlandzkie ma kształt gruszki). Tradycyjna gra na buzuki najczęściej ma miejsce przy tańcu i wszelakiej rozrywce podczas spotkań z przyjaciółmi albo przy innych okazjach. Stała się głównym narzędziem improwizacji - rebetiko - rodzajem greckiej muzyki ulicy.

Historia gry na buzuki

Historia gry na buzuki, a raczej samego instrumentu sięga piętnastego wieku. Po zdobyciu przez Turków Konstantynopola nastąpił proces mieszania się kultur, co spowodowało, że buzuki stało się częścią narodowej tradycji greckiej. Lata sześćdziesiąte przyniosły popularność temu instrumentowi, także w Irlandii, gdzie z upływem czasu wyodrębniła się jego nowa odmiana. Tym sposobem obecnie mamy dwie wersje: grecką i irlandzką. Różnią się one między sobą nie tylko wyglądem (w greckim spód pudła rezonansowego jest wypukły, natomiast w irlandzkim płaski ), ale także samą techniką gry. Początkowo buzuki był wyłącznie sześciostrunowy, aby z początkiem lat pięćdziesiątych zdobyć popularność jako tetrachordo (osiem strun). Spopularyzowany dzięki kompozytorowi, soliście i gitarzyście - Chiotisowi Manolisowi. Pierwszego dźwiękowego nagrania na tym instrumencie dokonał w 1917 roku Wilhelm Doegen. Dziś gra na buzuki jest popularna i obecna w każdym rodzaju muzyki, na całym świecie, głównie w jazzie, bluegrassie, rocku czy muzyce ludowej.

Jak grać na buzuki?

Na buzuki gramy tremolo - wibrująco - polega to na szybkim powtarzaniu jednego dźwięku, za pomocą kostki (piórka). Na instrumencie tym można grać solo, albo w składzie orkiestry złożonej najczęściej z klarnetu, skrzypiec i werbla, taki zestaw instrumentów również określany jest mianem buzuki. Grając na buzuki używamy dwóch wysokich par strun, przesuwając ręką wzdłuż całej szyjki instrumentu, niższe pary strun używane są zazwyczaj do grania prostych akordów na pierwszej pozycji lub po prostu dla akompaniamentu. Muzyk szarpie struny nad otworem pudła rezonansowego plektronem – specjalnym przyrządem służącym do szarpania instrumentów strunowych, odbywa się to prawą ręką naciskając na gryfie palcami lewej ręki. Strojenie wymaga użycia stroika. Na początku robimy to w unisonach - dwie pierwsze struny, czyli E, później kolejne dwie, dalej stroimy D, na końcu G. Dotyczy to tetrachordo, gdzie mamy cztery struny podwójne, czyli osiem stroi. W trichordo mamy analogicznie o dwa stroje mniej.