Kaliciwiroza – rozpoznanie i leczenie

Kaliciwiroza jest chorobą zakaźną kotów, objawiającą się przede wszystkim wysoką temperaturą ciała i wyciekiem z nosa. Leczenie polega zazwyczaj na podawaniu antybiotyku.

Kaliciwiroza jest chorobą zakaźną układu oddechowego kotów wywoływaną przez wirus FCV (kaliciwirus). Jej przebieg zazwyczaj jest krótkotrwały i łagodny, istnieje jednak ryzyko powikłań, które wydłużają czas trwania choroby. Leczenia nie należy lekceważyć również dlatego, że mimo ustąpienia objawów kot może być nadal nosicielem wirusa, zarażając inne zwierzęta.

Rozpoznanie kaliciwirozy

Objawy kaliciwirozy mogą różnić się w zależności od szczepu wirusa FCV, który wywołał zakażenie oraz od wieku kota (najbardziej podatne na zarażenie są młode zwierzęta), a także występować w odmiennym nasileniu - od niemal całkowitego braku objawów do silnych dolegliwości ogólnoustrojowych, które nieleczone, mogą doprowadzić nawet do śmierci zwierzęcia. Najczęściej zakażenie kaliciwirusem objawia się znacznym wzrostem temperatury ciała (do około 40 stopni C) oraz wyciekiem z nosa i worków spojówkowych. Innym charakterystycznym objawem jest silny, nieprzyjemny zapach wydobywający się z jamy ustnej kota. Na języku, podniebieniu i dziąsłach powstają bolesne nadżerki, pęcherzyki i owrzodzenia, towarzyszy im wzmożone wydzielanie śliny. Zmiany te są bardzo bolesne i znacznie utrudniają jedzenie, dlatego pierwszą oznaką, że w jamie ustnej kota dzieje się coś niepokojącego jest utrata apetytu. Zdarza się również, że chrobie tej towarzyszą przewlekłe stany zapalne jamy ustnej i dziąseł, a także zapalenie stawów. Wtórnie mogą wystąpić infekcje bakteryjne, na przykład groźne dla życia zapalenie płuc, dlatego nie należy lekceważyć symptomów choroby.

Leczenie i zapobieganie kalciwirozwy

Leczenie kaliciwirozy polega przede wszystkim na podawaniu antybiotyku oraz leków wzmacniających odporność kota. W przypadku, gdy objawy towarzyszące kaliciwirozie są bardzo dokuczliwe, weterynarz może zastosować dodatkowe lekarstwa zwalczające zapalenie spojówek lub łagodzące owrzodzenia w jamie ustnej kota. W przypadku jednego kota zakażenie kaliciwirusem jest dość łatwe do wyleczenia, jednak w przypadku posiadania większej ilości tych zwierząt rokowanie nie jest pomyślne. Wirus FVC bardzo łatwo rozprzestrzenia się poprzez kontakt z wydzieliną z nosa i worków spojówkowych, co może doprowadzić do powtórnego zakażenia - tym bardziej, że istnieje wiele szczepów kaliciwirusa, który często ulega mutacjom. Poza tym możliwość zarażenia występuje nawet kilka miesięcy po ustąpieniu klinicznych objawów, dlatego dobre samopoczucie kota nie oznacza jego całkowitego zdrowia. Z tych powodów najlepszym wyjściem jest zapobieganie kaliciwirozie, które polega na zadbaniu o regularne szczepienia przeciw wirusowi FCV. Kotom domowym, nieutrzymującym kontaktu z innymi zwierzętami, zaleca się podawanie szczepionek co trzy lata, natomiast tym, które przebywają w większych skupiskach (takich jak schroniska) - co roku.