Klon pospolity: występowanie i charakterystyka

Klon pospolity, to popularne w Polsce drzewo, którego najbardziej rozpoznawane cechy to znacząca wysokość, charakterystyczne liście i ulistnione orzeszki.

Umiejętność rozpoznawania drzew nie jest popularną zdolnością, choć z pewnością umożliwi nam urozmaicenie weekendowego, rodzinnego spaceru. Wiedza na temat natury pomoże nam rozbudzić ciekawość naszych dzieci i rozwinąć ich umiejętności. Drzewo, które możemy często zobaczyć w parkach w polskich miastach to klon. Klon pospolity jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych drzew w Polsce lecz występuje równie często w Europie i południowo-zachodniej Azji.

 

 

  • Klon - jak go rozpoznać wśród leśnego gąszczu

Klon jest wysoki - średnio osiąga 25-30 metrów, choć w niektórych miejscach, na przykład w Puszczy Białowieskiej, jego okazy sięgają do 38 metrów. Kwitnie od marca do kwietnia, w zimie zaś traci liście. Kora ma kolor ciemnoszary i jest przeważnie lekko spękana, pokryta delikatnym deseniem. Pączki zakwitającej rośliny są grube i podłużnie owalne. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech, pomocnych w rozpoznawaniu klonu, są jego liście. Mają one długość 10-15 centymetrów i rozciągły ogonek, który nieraz pobrudzić można nasze ręce mlecznym sokiem. Liście są prawie tak samo szerokie, co długie. Co charakterystyczne - wyróżnia je podział na 5-7 części niejednakowej wielkości, zwanych klapami. Tylne są mniejsze od przednich, wszystkie jednak posiadają liczne, bardzo smukłe i długie ząbki. Liście w lecie i na wiosnę mają z wierzchu soczystozielony lub ciemnozielony kolor, zaś od spodu nieco jaśniejszy. W okresie jesieni przybierają cieszące oko, złote lub żółte barwy. Prostą do zapamiętania cechą klonu są ulistnione orzeszki, które rozpadają się po dojrzeniu na łatwe do rozpoznania części, zwane powszechnie „noskami”.

 

 

  • Bogactwo gatunków

W polskich parkach klon pospolity występuje także w innych odmianach, które nieznacznie się różnią. Klon odznacza się bogactwem odmian, które nieznacznie się od siebie różnią. W polskich parkach można znaleźć nie tylko klon pospolity, ale również klon polny, srebrzysty czy też czerwony.

Klon polny to mniejsza odmiana klonu, rzadko osiągająca długość ponad 10 metrów. Jego liście wyglądają nieco inaczej, bo ząbki są na nich znacznie mniej wyraźne. Kwiaty paklonu, bo tak inaczej nazywa się klon polny, są żółtawo zielone, a ich okres kwitnienia to kwiecień i maj. Popularnie wykorzystywany jako formowany żywopłot.

Klon srebrzysty to gatunek często sięgający powyżej 30 metrów. Jego liście są wielokrotnie wcięte i ząbkowane znacznie grubiej i ostrzej, niż w przypadku klonu pospolitego. Z wierzchu mają kolor zielony, od spodu zaś posiadają srebrzystobiałe owłosienie, dzięki któremu uzyskały swoją nazwę. Ich „noski” są sierpowato wygięte. Jesienią liście przyjmują żółte, a czasami także czerwone barwy.

Klon czerwony ma mniejsze liście. Ten gatunek pokrewny od klonu pospolitego nietrudno odróżnić jesienią, ponieważ w tym okresie odmiana ta znana jest ze swego czerwonego jak wino, intensywnego zabarwienia. W naszym kraju rzadko uzyskuje wysokość 15 metrów. Drewno klonu czerwonego jest powszechnie stosowane w meblarstwie.