Miastenia - co należy wiedzieć.

Miastenia jest przewlekłą chorobą, która charakteryzuje się osłabieniem oraz zmęczeniem mięśni szkieletowych. Jest rzadko spotykana i przez to mało znana.

Często występuje po wysiłku fizycznym. Może ustępować po odpoczynku. Choroba ta częściej dotyka kobiet i pojawia sie zwykle przed trzydziestym rokiem życia. Następny szczyt zachorowań można zaobserwować w siódmej dekadzie życia i wtedy dotyka ona mężczyzn. W organizmie chorego wytwarzane przeciwciała skierowane są przeciw jego własnym tkankom. 

 

 

  • Objawy miastenii

Objawy zaczynają się niepostrzeżenie i powoli. Zazwyczaj są to zaburzenia ruchów gałek ocznych- opadanie powiek, podwójne widzenie, zez. Do tych objawów dołączają się niedowłady mięśni połykania, gardła i krtani, a potem osłabienie mięsni twarzy, szyi, karku, tułowia i kończyn. W czasie trwania choroby może dojść do zaostrzenia objawów, co nazywa się przełomem miastenicznym. Dochodzi wówczas do osłabienia mięśni oddechowych, a zachłyśnięcie się może doprowadzić do zaburzenia oddychania. U osób chorych na miastenię mozna zauważyc zmianę mimiki twarzy- uśmiech poprzeczny i opadanie żuchwy.
Miastenia często współistnieje z innymi chorobami , takimi jak: cukrzyca, łuszczyca, toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, nadczynność tarczycy.Objawy chorobowe mogą się nasilać pod wpływem wielu różnorodnych czynnikow , takich jak infekcja wirusowa lub bakteryjna, miesączka, ciąża czy też stres. Miastenia postępuje zazwyczaj powoli, a chorzy rzadko umierają z jej powodu.

 

  • Klasyfikacja choroby i sposoby jej leczenia

Ze względu na podział miastenii dobierany jest sposób jej leczenia. Choroba przybiera kilka, różnych postaci. Jej najlżejszą odmianą jest miastenia oczna. Druga grupa obejmuje łagodną miastenię uogólnioną.Natomiast trzecią grupę stanowi umiarkowana do ciężkiej miastenia uogólniona. Trudną do leczenia jest miastenia ostra lub ciężka uogólniona połączona z niewydolnością oddechową. Najbardziej niebezpieczna i uciążliwa jest miastenia zakwalifikowana do grupy czwartej- miastenia późna, ciężka.Leczenie farmakologiczne zaleca podawanie leków, które mają za zadanie łagodzić objawy. Są to leki cholinergiczne. Jeżeli nie przynoszą one skutku, wtedy stosuje się kurację sterydową. Najbardziej radykalnym sposobem leczenia jest tymektomia, czyli zabieg wycięcia grasicy. W leczeniu przyczynowym stosuje się metody zmniejszające poziom przeciwciał w organizmie chorego. W terapii niezwykle ważne jest spokojne, ustabilizowane i uporządkowane życie. Chorzy nie mogą denerwować się, żyć w permanentnym stresie i ciężko pracować. Ważną rolę pełni rodzina , która powinna wspierać chorego, podtrzymywać go na duchu i pozytywnie wzmacniać. Miastenia, na szczęście , jest chorobą, która pozwala żyć i nie zamyka w czterech ścianach.