Parwowiroza - rozpoznanie i leczenie

Parwowiroza jest choroba wirusową atakującą szczenięta. Rokowanie jest zwykle pomyślne choć leczenie musi zostać podjęte natychmiast po zauważeniu objawów.

Parwowiroza jest jedną z najmłodszych chorób i po raz pierwszy pojawiła się we wczesnych latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku, przybierając wtedy postać sercową. Zarazki chorobotwórcze atakowały komórki sercowe szczeniąt powodując ich zgon, dziś obserwuje się postać jelitową tej choroby.

 

 

  • Przyczyny i objawy parwowirozy

Parwowiroza jest wywoływana przez parwowirus posiadający własne DNA. Jest on niezwykle żywotny i odporny na działanie czynników fizycznych i chemicznych, w stanie wolnym może przetrwać nawet rok i zachować zdolność zakażania. Wirus ten jest powszechny na całym świecie. Na parwowirozę cierpią szczenięta, a zakażają się poprzez kontakt z kałem chorego zwierzęcia, przy czym wirus może zostać przeniesiony na butach właściciela.Parwowirus namnaża się w tkankach gardła, śródpiersiu i grasicy skąd trafia do krwi. Dalej wędruje do komórek nabłonkowych w pysku zwierzęcia, jego przełyku i jelitach. Objawy parwowirozy wywołuje działanie wirusa w jelicie cienkim, gdzie niszczy on kosmki jelitowe. Choroba w początkowym stadium objawia się całkowitym brakiem apetytu, do którego dołączają wymioty oraz ostra, niezwykle cuchnąca biegunka czasem z domieszką krwi. Chore zwierzęta bardzo szybko się odwadniają i jeśli nie otrzymają pomocy umierają z godziny na godzinę. U dorosłych psów parwowiroza przebiega bezobjawowo, nie mniej jednak są one zdolne do zarażania innych zwierząt.

 

  • Profilaktyka i leczenie

By uchronić psiaka przed chorobą trzeba go zaszczepić. Pierwsze szczepienie można wykonać już w wieku sześciu tygodni, następne wykonuje się po trzech tygodniach a ostatnie po ukończeniu dwunastu tygodni. W żadnym wypadku nie można pozwolić nieszczepionym zwierzętom na kontakt z innymi psami oraz miejscami, w których przebywają, warto także zabezpieczać buty i odzież, która mogła zetknąć się z ziemią na zewnątrz. Leczenie parwowirozy jest czysto objawowe. Choremu szczeniakowi podaje się dożylnie lub podskórnie roztwór glukozy i płyny elektrolitowe, a także witaminy i antybiotyki by chronić go przed zakażeniami bakteryjnymi. Po takim leczeniu parwowiroza zwykle szybko znika, a pies wraca do pełnej sprawności. W powodzeniu leczenia dużą role odgrywa postępowanie właściciela, który powinien zapewnić psiakowi ciepłe posłanie, by zapobiec utracie temperatury, oraz podawać mu dużo płynów. Warto pamiętać, że chore na parwowirozę psy mają tendencję do chowania się a nawet ucieczek dlatego należy im uniemożliwić takie zachowania.