Rozwój duchowy w buddyzmie

Buddyzm jest równomiernym rozwojem duchowym oraz fizycznym, koncentrującym się na zlikwidowaniu cierpienia - źródła nieszczęść w ludzkim życiu

Według buddyzmu rozwój duchowy jest możliwy tylko poprzez utrzymanie swoistej równowagi pomiędzy sferą duchową oraz fizyczną. Buddyzm, jako system filozoficzno-etyczny, zakłada wyzbycie się wszelkich form agresji i przemocy fizycznej. Duchowy rozwój możliwy jest poprzez zachowanie idealnej harmonii względem świata, siebie oraz osób żyjących dookoła.

Buddyzm i Cztery Szlachetne Prawdy

Siddhartha Gautama, syn władcy jednego z królestw lezących u stóp Himalajów, jako młody chłopak powziął zadanie rozwikłania zagadki cierpienia. Według legendy po trwającej 49 dni medytacji doznał on oświecenia, które ukazało mu źródło ludzkiego nieszczęścia oraz sposoby na jego pokonanie. Od tego czasu zaczęto go nazywać Buddą – Przebudzonym. Według Buddy droga rozwoju duchowego wiedzie przez cztery twierdzenia, zwane Szlachetnymi Prawdami. Buddyzm opiera się więc na medytacji i zgłębianiu tych Prawd, które prowadzą do oświecenia i pokonania źródła nieszczęść w życiu ludzkim. Pierwsza Prawda mówi o życiu, które jest przepełnione cierpieniem i bólem – od narodzin, poprzez życie, a kończąc na śmierci. Ten cykl nieustającego cierpienia zwany jest samsarą. Druga prawda mówi o przyczynach cierpienia, których Budda upatruje w pożądaniu i przywiązaniu do siebie. Według niego przyczyną ludzkich cierpień jest niemożność zaspokojenie wszystkich potrzeb oraz egocentryzm, który wywołuje wojny i konflikty. Kolejna prawda zajmuje się kwestią ustania cierpienia, które jest możliwe poprzez wyzbycie się jego destrukcyjnych przyczyn. Kolejna prawda jest ścieżką mówiącą o sposobie osiągnięcia nirwany – kresu cierpienia i harmonii współistnienia z jednostką i ze Wszechświatem.

Szlachetna Ośmioraka Ścieżka

Buddyzm mówi o konkretnej drodze i sposobach osiągnięcia stanu Nirwany. Taka droga, która ułatwia rozwój duchowy, zwana jest w Ośmioraką Ścieżką. W tej ośmiostopniowej drodze ku nirwanie Budda zaznacza potrzebę ciągłej medytacji oraz konieczność wyzbycia się żądz i nieżyczliwości względem innych ludzi. Należy wstrzymać się od kłamstw i obmowy, a języka używać tylko w celu przynoszącym pożytek i radość dla innych. Prawidłowy rozwój duchowy w buddyzmie mówi o potrzebie szacunku dla każdej żywej istoty, wstrzemięźliwości w zażywaniu używek oraz umiaru w korzystaniu z seksualnych przyjemności. Dalsze części ścieżki rozwoju duchowego mówią o potrzebie podjęcia godnej i nie łamiącej wskazań pracy. Wyznawca buddyzmu zobowiązuje się także do ciągłego dążenia ku oświeceniu poprzez jednoczenie się ze sprawami uczuć i myśli, które są źródłem wrażliwości. Tak scharakteryzowany rozwój duchowy prowadzi do ostatniego punktu ścieżki, którym jest słuszna medytacja – stan pełnego skupienia i kontroli myśli oraz własnego ciała.