Sposoby na zaborcze dziecko

Świadomi rodzice powinni umieć rozpoznawać zaborcze dzieci, znać sposoby i metody postępowania z podopiecznymi posiadającymi tę cechę charakteru.

Zaborczość, rozumiana jako pozbawienie drugiej osoby jej indywidualności po to, by zaspokoić własne potrzeby, jest cechą charakteru występującą u wielu osób. Dzieciństwo to fundament dorosłego życia. To, jak rodzice wychowują zaborcze dzieci, ma znaczenie dla ich późniejszego życia w związkach oraz zajmowania się własnymi dziećmi w przyszłości.

 

Zaborcze dziecko – metody postępowania

 

Osoby dorosłe, opiekujące się takim dzieckiem, mogą pomóc w przezwyciężeniu negatywnej cechy. Powinny być świadome czynników ekspansywnego zachowania podopiecznego. Po pierwsze należy zastanowić się, dlaczego dziecko jest zaborcze. Powodem może być na przykład zazdrość o rodzeństwo, zawiść o wzajemną miłość rodziców. Następnie trzeba odkryć sytuacje, w których syn czy córka zachowuje się ekspansywnie. Odpowiedź na to pytanie może wskazywać na te potrzeby, które dziecko zaspokaja poprzez niepożądane zachowania. Spełnienie ich w inny sposób może odebrać powód do ekspansywności. Świadomi rodzice i dziadkowie powinni także wiedzieć, jak w takich sytuacjach postępować. Przede wszystkim należy wyzwolić w dziecku chęci poznawcze, wyrabiać poczucie własnej wartości i godności, unikać rozwiązywania jego problemów. Musi ono znać swoje miejsce w rodzinie, mieć poczucie pewności i bezpieczeństwa oraz jasno określone zadania, prawa i obowiązki. Systematycznie dowartościowywana pociecha nie będzie uciekać w świat psychicznego szantażu. Warto również, by rodzice poskromili nadopiekuńczość wobec dziecka, pozwolili mu na samodzielność, w tym także na popełnianie błędów.

 

Zaborcze dziecko – praktyczne zalecenia

 

Ojciec i matka sami powinni odpowiedzieć sobie na pytanie, czy nie są ekspansywni w relacjach ze współmałżonkiem lub potomstwem. Dobra atmosfera w domu wpływa na postrzeganie rodziców przez dzieci jako osób z autorytetem. W praktyce sprowadza się to do tego, że zaborcze dzieci liczą się ze zdaniem rodziców i słuchają ich, mają poczucie swojej wartości. Mimo swej przywary, powinny spotykać się z akceptującymi uwagami, być chwalone, gdy właściwie postępują, bo w ten sposób ich pozytywne działania i zachowania łatwo przerodzą się w dobry nawyk i utrwalą w psychice. Rodzeństwo powinno unikać złośliwości, a zamiast tego szczerze komplementować wszelkie pożądane w rodzinie zachowania zaborczej siostry lub brata. Zarówno matka jak i ojciec muszą poświęcać dużo czasu swoim dzieciom. Wtedy zaborczość ma szansę na marginalizację, ponieważ każda osoba zostaje usatysfakcjonowana, bo otrzymuje to, czego oczekuje. Kolejną zasadą istotną w eliminowaniu tej cechy u dzieci jest umiejętność dotrzymywania słowa przez domowników. Dzieci doskonale potrafią dostrzec pustosłowie. Wiarygodność wobec dziecka jest niezmiernie ważna, ponieważ w relacjach buduje wzajemne zaufanie i autentyczny szacunek.