Sztuczne zapłodnienie – jak się przygotować.

Na przygotowania do sztucznego zapłodnienia składają się liczne badania diagnostyczne, częste wizyty w klinice, jak i nastawienie psychiczne oraz aspekt finansowy.

Niepłodność staje się dziś często przyczyną rozwodów, za sprawą napięć wewnątrz związku i poczucia niespełnienia ze strony partnerów. Celem sztucznego zapłodnienia jest przezwyciężenie jej przyczyny. Wcześniej jednak, należy wykluczyć problemy natury psychologicznej, które są ważnym aspektem w staraniu się o dziecko oraz nieprawidłowości anatomiczne (jajników, macicy). Światowa Organizacja Zdrowia definiuje niepłodność jako niemożność zajścia w ciążę (pomimo regularnych kontaktów seksualnych i niestosowania antykoncepcji) przez okres 12 miesięcy. W takim wypadku można starać się o zapłodnienie in vitro.

 

 

  • Badania poprzedzające zapłodnienie in vitro
    Przygotowania do in vitro powinny się zacząć już pół roku przed planowanym momentem dokonania sztucznego zapłodnienia. W tym czasie od obojga partnerów wymaga się przejścia szeregu badań. W przypadku kobiety jest to wymaz z pochwy, który ma na celu dokonanie oceny stanu bakteriologicznego. Ale także USG jajników (celem wykluczenia wyżej wspomnianych nieprawidłowości anatomicznych) jak i badania krwi: na określenie stężenia FSH (hormon folikulotropowy) i estradiolu, oraz mające wyeliminować możliwość infekcji wirusami HIV oraz zapalenia wątroby typu B i C (również u mężczyzn). Niezwykle istotne jest też określenie grupy krwi. Od partnera natomiast wymagane jest wykonanie badania nasienia oraz kariotypu (ocena stanu chromosomów).
     
  • Stymulacja hormonalna w terapii zapłodnienia pozaustrojowego
    In vitro musi być poprzedzone kuracją hormonalną (przed nią często zaleca się także przyjmowanie pigułek antykoncepcyjnych). Jej zadaniem jest wywołanie owulacji. Hormony podawane są w postaci zastrzyków podskórnych. W zależności od organizmu pacjentki kuracja ta może przebiegać na dwa sposoby. Pierwszy, zwany protokołem krótkim trwa około 10 dni i opiera się na podawaniu hormonów: od pierwszego dnia cyklu agonisty gonadolibertyny, następnie od trzeciego dnia także gonadotropiny. Na sam koniec jednorazowo podawany jest hCG (gonadotropina kosmówkowa), co kończy etap owulacji. W przypadku protokołu długiego, agonista gonadolibertyny podawana jest przez 14 dni. Po stymulacji, pęcherzyki są gotowe do pobrania i sztucznego zapłodnienia.
     
  • Koszt sztucznego zapłodnienia
    W przygotowaniach do sztucznego zapłodnienia należy uwzględnić kwestie finansową. Jako, że na jego cenę składa się wiele czynników, niemożliwością jest jednoznaczne jej określenie. Zabiegi wchodzące w skład in vitro charakteryzują się dużą rozbieżnością cenową, w zależności od kliniki i metody implantacji. Tańsze są zabiegi tradycyjnego IVF, droższe natomiast IVF ICSI (czyli z wprowadzeniem plemnika do komórki jajowej, co zwiększa prawdopodobieństwo zapłodnienia). Ich koszt waha się między 3,5 a 7 tysięcy złotych. Cena leków wynosi od 1 do 5 tysięcy złotych. Do tego należy uwzględnić wizyty kontrolne, dojazdy do kliniki oraz dodatkowe badania.