Tadż Mahal - nie tylko najsłynniejsza, ale i najpiękniejsza budowla Indii

Wielbiciele piękna kochający przy tym romantyczne historie z pewnością powinni udać się do indyjskiego Tadż Mahal - budowli, która powstawała przez dwadzieścia lat z miłości cesarza do zmarłej małżonki.

Tadż Mahal z całą pewnością jest najlepiej rozpoznawalnym mauzoleum na świecie. Nie jest to jednak zwykły indyjski grobowiec, łączy się z nim bowiem bardzo romantyczna historia i być może to ona właśnie zaważyła na tym, że dziś Tadż Mahal zaliczane jest do Nowych Siedmiu Cudów Świata.

W hołdzie zmarłej małżonce

Szahdżahanowi, siedemnastowiecznemu cesarzowi Indii, podczas porodu ich czternastego dziecka, zmarła jego bardzo młoda żona - Mumtaz Mahal. Ku jej czci cesarz nakazał rozpoczęcie budowy, sławnego dziś w całym świecie, Tadż Mahal. Podania głoszą, że to sama małżonka przed śmiercią wymogła na Szahdżahanie taką obietnicę, Tadż Mahal miał stać się symbolem jego wierności. Cesarzowa zmarła w 1631 roku, została pochowana nad brzegiem rzeki w mieście Agra w prowizorycznie zbudowanej krypcie. Niemal od razu przystąpiono do prac związanych z budową Tadż Mahal.

Budowa mauzoleum

Gdy cesarz zaakceptował ostateczny projekt mauzoleum, powstała jego miniaturowa wersja, która została wykonana z drewna - stanowiła ona idealne odwzorowanie Tadż Mahal. Miejsce spoczynku cesarzowej miało być najwspanialszą budowlą, jaka kiedykolwiek powstała. W tym celu nie szczędzono środków: niezbędne surowce sprowadzano z najodleglejszych zakątków. Głównym budulcem stał się biały marmur. Do budowy Tadż Mahal użyto jednak ponadto czerwonego piaskowca z Fatehpur Sikri, rosyjskich malachitów, jaspisów z okolic Zatoki Kambajskiej, agatów, kwarcu, ametystów, czarnego marmuru - wszystkie te surowce oraz ich różnorodność świadczą o wielkości przedsięwzięcia. Praca nad budową rozpoczęła się w roku śmierci Mumtaz Mahal i trwała blisko dwadzieścia lat. Zaangażowano do niej ponad dwadzieścia tysięcy ludzi, dla których w pobliżu zbudowano specjalnie małe miasteczko. Znana jest legenda, która głosi, że po ukończeniu prac związanych z Tadż Mahal, cesarz nakazał odcięcie kciuków głównym robotnikom, by podobna budowla nie mogła powstać nigdy w przyszłości.

Czarny Tadż Mahal

Osoby, które lubują się w zagadkach historii wierzą, że cesarz nakazał równoległą budowę odpowiednika Tadż Mahal po drugiej stronie rzeki - kopii mauzoleum z czarnego marmuru. Historia ta krąży do dziś, jednak nie została dotychczas potwierdzona. We wskazanym miejscu istnieje ślad fundamentów, jednak prawdopodobnie jest to pozostałość po ogrodach Tadż Mahal, które stanowiły jego obejście do czasu powodzi.