Wielki Meczet w Dżenne symbolem Mali

Największa budowla sakralna zbudowana z gliny i cegły suszonej. Najbardziej znany, wolnostojący, budynek w Afryce. To właśnie Wielki Meczet w Dżenne.

Wielki Meczet w Dżenne to szczególne miejsce dla ludzi wierzących w islam. Tutaj przybywają by się kształcić, modlić, a co roku, podczas naprawy, świętować. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że świątynia zbudowana jest z gliny i cegły suszonej.

 

 

  • Historia meczetu
    W 1180 roku władca Kunboro oficjalnie przyjął wiarę islamską. Aby to uczcić, oddał poddanym własny pałac i kazał przebudować go na świątynię. Przez wiele lat jego potomkowie dobudowywali mury oraz wieże, dlatego za datę powstania Wielkiego Meczetu w Dżenne, uznaje się rok 1240. W 1834 roku założyciel Fulanu kazał zniszczyć budowlę, bo uznał, że jest zbyt bogata. Na jej miejsce powstał, 62 lata później, skromniejszy meczet. Po dawnej świątyni pozostała jedynie część z grobami dawnych władców. Odbudowano ją dopiero około 1907 roku.
  • Charakterystyka budynku w Dżennie
    Wielki Meczet w Dżenne został wybudowany na planie kwadratu o bokach 75 metrów i wysokości około 3 metrów, aby chronić budynek przed podtopieniami. Ściany zbudowane są z glinianych cegieł, suszonych na słońcu. Aby zapewnić im stabilność i chronić je przed pęknięciami, wmontowane zostały bale palmowe. Ściany chronią wnętrze budynku przed nagrzaniem, ale ponieważ same długo utrzymują ciepło, również w nocy jest tu dość przyjemnie.Tylko główna część Wielkiego Meczetu w Dżenne przykryta jest dachem, zaś reszta stanowi otwartą halę modlitewną. Ceramiczne dachówki są uchylne, dlatego gdy w środku zrobi się zbyt ciepło, można część z nich zdjąć aby ułatwić wentylację.
  • Znaczenie kulturowe malijskiej świątyni
    Wielki Meczet w Dżenne ma bardzo duże znaczenie kulturowe dla mieszkańców Mali. Tutaj wysyłane są dzieci aby nauczyły się pisać i czytać oraz by poznały Koran. Wstęp do świątyni mają tylko mężczyźni i kobiety, które przebyły pielgrzymkę do Mekki. Coroczna odbudowa Wielkiego Meczetu traktowana jest jak święto. Wszyscy mieszkańcy, przy muzyce oraz wyśmienitym jedzeniu, naprawiają szkody powstałe przez pogodę. Kilka dni wcześniej tworzona zostaje gładź szpachlowa, czyli glina wymieszana z łupinami ryżu i trocinami. Do tego zadania przydzieleni zostają chłopcy, zaś kobietom i dziewczynkom w udziale przypada przynoszenie wody. Ważny dzień rozpoczyna się wyścigiem mężczyzn, których zadaniem jest przeniesienie gładzi do meczetu. Wspinają się po balach palmowych a potem ją rozsmarowują na powierzchni ścian. Wszystkiemu przyglądają się fachowcy oraz Starsi Członkowie Wspólnoty.