Zerwane więzadło w stawie skokowym – leczenie

Trzy stopnie zaawansowania uszkodzenia obejmują różne metody i inny czas leczenia zerwanego więzadła w stawie skokowym.

Uciążliwy ból kończyny w okolicach kostki oraz problemy z chodzeniem mogą oznaczać zerwane więzadło w stawie skokowym. Wyróżnia się trzy stopnie uszkodzenia więzadła, w zależności od nasilenia bólu, problemów z chodzeniem oraz innych objawów. Leczenie zawsze powinno odbywać się pod okiem specjalisty.

 

  • Określenie diagnozy
    Stwierdzenie, że pacjent ma zerwane więzadło w stawie skokowym może nastąpić po wykonaniu odpowiednich badań. Przede wszystkim są to badania ultrasonograficzne, magnetyczny rezonans jądrowy, tomografia komputerowa, radiogramy stresowe oraz artrografia, czyli metoda obrazowania stawów w zdjęciu RTG za pomocą środka kontrastowego. Czasem wystarczy jedno z tych badań do postawienia diagnozy. W niektórych przypadkach konieczne jest wykonanie kilku badań, aby móc podjąć dalsze kroki. Jeśli ból jest odczuwalny i podejrzewa się zerwanie więzadła (z powodu wypadku, upadku oraz innych sytuacji, w których narażało się ten obszar ciała), konieczne jest jak najszybsze skontaktowanie się z lekarzem. To właśnie specjalista decyduje jakie badania będą najbardziej odpowiednie. Im wcześniej będzie postawiona diagnoza, tym większa szansa na całkowity powrót do zdrowia.
     
  • Leczenie I stopnia
    Uszkodzenie pierwszego stopnia, czyli najlżejszy obrzęk jest najmniej kłopotliwe. Przede wszystkim konieczne jest ograniczenie chodzenia i ogólnej aktywności na okres od minimum siedmiu do dwunastu dni. W tym czasie powinien ustąpić miejscowy obrzęk oraz ból. Lekarz może zalecić przyjmowanie leków objawowych, przeciwbólowych. Ponadto na leczenie korzystnie wpływają chłodzące okłady (można użyć maści lub żeli chłodzących zawierających pantenol, dostępnych w aptekach). Zaleca się także założenie modelującego opatrunku i noszenie go przez cały okres rekonwalescencji. W przypadku kobiet zabronione jest chodzenie w obuwiu o wysokim obcasie przez dłuższy okres.
     
  • II stopnień uszkodzenia
    Poważniejszym schorzeniem jest uszkodzenie więzadła w stawie skokowym drugiego stopnia. W tym przypadku prawdopodobnie konieczny będzie dłuższy okres rekonwalescencji (minimum czternaście dni). Wymagane jest częściowe unieruchomienie kończyny w łusce gipsowej (mniej uciążliwa alternatywa dla pełnego gipsu), ortezie (opaska na rzepy) lub stabilizatorze (wykonany z elastycznego materiału aby chronić kostkę przed urazami). W czasie unieruchomienia niewskazana jest aktywność, natomiast zalecany jest odpoczynek i nienadwyrężanie kończyny. Po odbyciu leczenia (a nawet w trakcie - zależnie od zaleceń lekarza) powinno się wykonać weryfikacyjne badanie USG w celu sprawdzenia procesu i postępu gojenia.
     
  • Uszkodzenie III stopnia
    Zerwane więzadło w stawie skokowym trzeciego stopnia jest najgroźniejszym uszkodzeniem (całkowite rozerwanie) i wymaga długiego procesu leczenia. W tym przypadku wymagane jest unieruchomienie kończyny na minimum cztery tygodnie w stabilizatorze lub - ewentualnie, w gipsie podudziowym. Ponadto wskazane jest używanie ortezy przez około osiem tygodni w celu zapobiegania ponownemu urazowi oraz ochronie więzadła. Jeśli rehabilitacja po dziesięciu tygodniach nie przyniesie efektu, powinno się ją kontynuować nawet do sześciu miesięcy od wystąpienia urazu. Jeśli po pół roku więzadło w stawie skokowym nadal nie będzie funkcjonowało poprawnie i bezboleśnie, być może konieczne będzie przeprowadzenie operacyjnej rekonstrukcji i stabilizacji. Jednak taki rozwój choroby jest rzadki (interwencji chirurgicznej potrzebuje mniej niż pięć procent chorych). Taką decyzję podejmują jednak specjaliści. Konieczne są więc regularne, częste wizyty kontrolne u lekarza.