Znieczulenie miejscowe

Należy wspomnieć, że obecnie zaleca się stosowanie znieczulenia do wszystkich bolesnych zabiegów stomatologicznych. Jednak niektóre osoby wymagają dodatkowo specjalnego przygotowania do zabiegu, zwanego premedykacją.

Premedykacja jest to przygotowanie psychologiczno - farmakologiczne, o którym decyduje lekarz stomatolog lub lekarz anestezjolog. W związku z tym nie należy ukrywać swojego strachu przed wykonywanym zabiegiem a wręcz o nim poinformować lekarza.

W ambulatoriach stomatologicznych dla uzyskania pełnej bezbolesności podczas zabiegu wystarcza najczęściej znieczulenie miejscowe, a tylko w szczególnych przypadkach stosuje się znieczulenie ogólne - narkozę (rzadko stosowane).

Tradycyjna strzykawka (carpula).
Znieczulenie miejscowe znosi czucie bólu poprzez zahamowanie przewodnictwa w nerwach obwodowych, przy zachowanej pełnej świadomości pacjenta. Zdecydowana większość leków znieczulających rozszerza naczynia krwionośne, aby temu przeciwdziałać dodawane są do nich środki obkurczające naczynia: adrenalinę, L - noradrenalinę, suprareninę. Zwężenie naczyń krwionośnych prowadzi do wolniejszego wchłaniania leku, a tym samym przedłuża jego działanie.

Przed każdym zabiegiem wykonywanym w znieczuleniu należy lekarzowi stomatologowi przez zabiegiem udzielić szczegółowych informacji na temat zdrowia własnego lub osoby mającej poddać się zabiegowi (np. ciąża, miesiączka, choroby ogólnoustrojowe, alergie, choroby zakaźne, choroby genetyczne i w związku z tym przyjmowane leki), ze względu na możliwość wystąpienia powikłań miejscowych i ogólnych.

W zależności od metody aplikacjii znieczulenie miejscowe dzielimy na :
- znieczulenie powierzchowne (pokrycie błony śluzowej środkiem znieczulającym w postaci aerozolu, żelu, maści lub roztworu),
- nasiękowe (przepojenie tkanek miękkich roztworem środka znieczulającego),
- śródwięzadłowe (wstrzyknięcie płynu znieczulającego do szpary ozębnej),
- przewodowe (przerwanie przewodnictwa w pniu nerwowym, a nie w samych zakończeniach nerwowych).